Tussenland II

Met dit kunstwerk vragen de kunstenaars aandacht voor de grens tussen water en land. Deze beeldende fabel begint bij het ontstaan van het Flevolandse landschap: met gebruik van riet werd water weer land. In deze kleine stoet van bootjes krijgt dit natuurlijke materiaal een historische plek in een omgeving vol leven waar de waterstijging opnieuw een vraagstuk is. Dobberend op het water drijft het riet, op weg naar een nieuwe bestemming. Het is gemarkeerd, mogelijk vooruitgestuurd, bewegend, ergens tussen water en land, tussen nu en niet veel later.

Suze Miltenburg & Stieneke Oeverbeek: “De periode waarin het land bezaaid was met riet om de transitie van water naar land te versnellen, is een poëtisch moment in de Flevolandse geschiedenis. De mensen van het oude land keken uit over een zee aan riet. Een soort tussenruimte die we naar het nu willen brengen.”